Gastblog: geen spreekrecht

De avond waarop alles veranderde
We hadden net een mooie woning gekocht en woonde net een paar maanden samen. Verliefd, verloofd en dolgelukkig. Dit kon voor mij niet meer stuk. Het gelukkige gevoel kreeg al snel een heel andere wending. Ik had namelijk het vermoeden dat hij vreemdging. Stiekeme acties, liegen en een onderbuik gevoel dat zei hier klopt iets niet. Regelmatig hadden we hier ruzies over maar hij ontkende alles. Op een avond lagen we in bed. Ik kon niet slapen en bleef maar malen. Opeens had ik het besef dat hij in slaap was gevallen. Dit was mijn kans om achter de waarheid te komen. Ik pakte zijn telefoon en liep daarmee naar de badkamer. NEEEEE! Dat kan niet waar zijn! Als een dolk die door mijn lijf stak zag ik tot mijn grote schrik een filmpje.

In het filmpje was hij te zien in een slaapkamer samen met een collega van hem! Ze was haar make-up aan het doen. Hij riep haar naam, liep naar haar toe ging op haar schoot zitten en begonnen te zoenen. Ik was verbijsterd, geschokt en woest tegelijk. Ik besloot hem wakker te maken en direct te confronteren met het filmpje. Hij zei dat het niets voorstelde, bleef ontkennen en gaf aan weer verder te willen slapen. Ik dacht dat ik gek werd, wat gebeurde hier!? Ik was zijn gedrag zo ontzettend zat. Wekenlang deed hij niets anders dan liegen en bedriegen. Met het bewijs van het filmpje was voor mij de maat vol. Ik zei hem dat ik niet verder met hem wilde en dat het tussen ons over was. Toen ging bij hem de knop om….

Hij trok mij het bed op en nam mij in een wurggreep. Ik snakte naar adem maar hij liet gelukkig toch nog snel los. Hij stond op van het bed, pakte mijn telefoon, liep de slaapkamer uit en deed de deur op slot. Dit ga je toch niet menen! Wat moest ik doen? Ik was machteloos en voelde me zo ellendig. Na een tijdje kwam hij terug en pakte me opnieuw bij mijn keel en trok me zo omhoog van het bed af. Duwde me tegen de muur en kneep mijn keel dicht. Weer snakte ik naar adem en probeerde hem van mij weg te duwen waarbij ik hem krabde op zijn armen. Hij liet mijn keel los en pakte mijn arm, draaide deze op mijn rug en duwde me op de grond. Hij begon toen te schreeuwen dat ik een ‘contract’ moest tekenen waarin ik afstand deed van het huis en alle spullen die daarin stonden. Ik gaf geen kik en hield mij stil. Na een tijdje kalmeerde hij en begon ineens rustig te praten over de verdeling van de meubels. Ik gaf aan dat ik op dit moment geen behoefte had om te praten over de verdeling na hetgeen er net was gebeurd. Het enige dat ik wilde was weg. Heel ver weg uit deze vreselijk nachtmerrie.

Door rustig op hem in te praten mocht ik uiteindelijk de slaapkamer uit. Ik was bang maar ook allert. Mijn telefoon had hij nog steeds in zijn bezit. In een flits speurde ik naar de huistelefoon en toetste snel 112 in. Nog voordat ik iets kon zeggen werd de telefoon uit m’n handen gerukt en de verbinding verbroken. Door deze actie sloegen de stoppen helemaal door, hij werd woest en pakte mijn huissleutels en autosleutels. Hij greep me vast, duwde me naar de voordeur en met een trap in m’n rug trapte hij me de deur uit.  Door alle emoties voelde ik de pijn in m’n rug niet maar wat moest ik nu doen? Waar moest ik naar toe? Ik had geen telefoon, geen autosleutel en geen portemonnee. Radeloos, verdrietig en angstig als ik was besloot ik maar naar het huis van mijn ouders te lopen. Over 30 minuutjes zou ik veilig bij mijn ouders zijn. Nog nooit heb ik zo verlangd naar de armen van mijn moeder. Na zo’n 10 minuten kreeg ik het gevoel dat ik achtervolgd werd. Ik stikte van de zenuwen en keek achterom. Hij liep achter me aan! Ik begon alsmaar sneller te lopen en vervolgens zelfs te rennen. Hij was uiteraard sneller dan ik en haalde me in. Spanning gierde door mijn lijf. Wat was ik bang voor hem. Hij zei “ik laat een vrouw ’s nachts toch niet alleen over straat lopen, wil je ook een sigaretje?” Ik dacht dat ik gek werd. Weer begon hij over de verdeling van de spullen en het huis. Ik gaf aan dat ik daar nu niet over wilde praten. Hij werd weer boos en zei dat hij een Boretti (het merk keukenmessen die wij hadden) op zak had en dat hij mijn lichaam wel in het water kon dumpen. Ik kon geen woord uitbrengen, hij klonk als een doorgedraaide. “Wil je nu wel een sigaretje?” zei hij vervolgens. Ik hield mij stil. Mijn doel was zo snel mogelijk bij het huis van m’n ouders te zijn. Toen van een afstand het huis van m’n ouders zag zei hij uit het niets “nou ik ga maar weer eens naar huis toe, fijne avond!” Ik geloofde mijn oren niet maar zag hem toch echt de hoek om gaan. Ik zette het op een rennen. Te bang dat hij toch nog achter mij aan zou komen en écht dat mes op zak had. Het was inmiddels 2 uur ‘s nachts en belde aan. Mijn moeder deed open en ik vloog in haar armen. “Hij is volledig doorgedraaid” en ik barstte in huilen uit. Ik heb mijn moeder alles verteld. Na een kopje thee en een beetje te zijn bijgekomen ben ik samen met mijn moeder naar het politiebureau gegaan om aangifte te doen. Diezelfde nacht nog heeft de politie hem gearresteerd en moest de cel in. Ondanks alles was het toch hartverscheurend om aangifte te moeten doen. Ik voelde me zo ontzettend schuldig dat hij vast zat.

De dag na de mishandeling kwam ik erachter dat er van de bankzaken allerlei wachtwoorden waren veranderd waardoor ik nergens meer bij kon. Gelukkig kon ik via mijn pinpas nog wat cash pinnen. Die dag werd hij om 17:00 uur vrijgelaten en kreeg een contactverbod van 90 dagen opgelegd. Dezelfde avond nog was de hele gezamenlijke rekening leeg getrokken. Tegen onze vrienden zei dat ik veel geld van de rekening had gehaald. De auto die ik volledig van mijn eigen geld had betaald, maar op zijn naam stond, heeft hij zichzelf toegeëigend. Liet mij zitten met een schuld voor zijn drone. Wilde continu geld van mij of eiste allerlei andere dingen van het huis. Toen wij het huis kochten hadden mijn ouders ons een eettafel cadeau gedaan welke ik heb meegenomen toen we het huis leeg haalden. Hierop heeft hij geëist dat ik de helft van de nieuwwaarde aan hem moest betalen. Dit heeft mijn advocaat gelukkig kunnen afwijzen. Dit is slechts één voorbeeld van de vele eisen die werden gesteld. Op een aantal van onze vrienden heeft hij kunnen inpraten. Hij heeft hen zo weten te bespelen dat ik deze mensen helaas niet meer zie.

Tijdens mijn aangifte op het bureau moest ik aangeven of ik wel of niet op de hoogte gehouden wilde worden van het verloop van de zaak. Dit wilde ik. Op woensdagmiddag viel er een brief van het Openbaar Ministerie door de bus. Ik opende de brief en voelde m’n hele lijf weer gieren. Hij werd gedagvaard en moest in de rechtbank verschijnen. Als aangever mocht ik hierbij aanwezig zijn maar ik had geen spreekrecht. Ik mocht dus niets zeggen.
Hoe moeilijk ik het ook vond ik ben samen met mijn ouders en zusje naar de zitting geweest. Wat ik hiermee wilde bereiken weet ik eigenlijk niet. Misschien wel dat hij een en ander zou toegeven wat mij dan weer een beter gevoel zou geven. Dit was zeker niet het geval, ik had nog beter niet kunnen gaan. Wat voelde ik mij weer ellendig. Tijdens de rechtszaak is hij alles blijven ontkennen. Hij gaf niet toe dat hij mijn keel had dichtgeknepen maar wel dat ik hem had gekrabd. Over dat hij mij is achtervolgd werd gezegd (ook tegen onze vrienden) dat hij mij netjes naar huis heeft gebracht. Er werd gezwegen over het mes en mij willen dumpen in het water. Ook werd er geen woord gerept over het vreemdgaan. Hij zei dat hij de ‘de liefde van zijn leven’ was verloren en gaf aan dat hij netjes netjes in alles heeft meegewerkt zoals de verdeling van de spullen het het huis. Niet te geloven dit! Hij doet het voorkomen of hij een enorm goede gentleman is. Hij werd veroordeeld waarbij het contactverbod met een half jaar was verlengd.

Vandaag terugkijkend ben ik blij dat ik van hem af ben. Dat we niet al getrouwd waren en er nog geen kinderen waren. Ik kan nu zeggen dat ik echt een enorme rottijd met diepe angsten achter de rug heb. Via slachtofferhulp heb ik de geboden hulp gekregen. En om me weer wat zekerder te voelen heb ik zelfverdedigingslessen genomen. Binnenkort start ik met EMDR therapie om de scheur in mijn hart te helen. Langzaamaan ben ik mijn leven weer aan het opbouwen. Ik heb een nieuw appartementje en een andere auto gekocht. Dankbaar ben ik. Dankbaar voor het leven. Dankbaar voor de steun van mijn ouders en dankbaar voor de vrienden die bij me zijn gebleven. Het vertrouwen heeft een flinke deuk opgeleverd maar ik heb zin in de toekomst met al het moois dat me nog zal gaan brengen.


Doe je ook aan het plaatsen van een gastblog werd mij gevraagd? Als jouw verhaal aansluit bij hetgeen waar ik voor sta dan mag je dat zeker naar me doorsturen en zal ik er naar kijken. Haar verhaal raakte me.
Als life en HSP coach vind ik het enorm belangrijk dat mensen ten alle tijden veilig zijn. Je vrij kunnen bewegen, je vrij kunnen uiten en je vrij voelen. Om deze jong meid een klein beetje te helpen met haar verwerkingsproces deel ik haar blog. Haar wens is anoniem te blijven. Foto: Pixabay


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s